hoe kun je praten
het moet het moet
hoe vind je de woorden
het draait al verdraait al
waar is de klank die de mond uit moet komen
paniek drijft de keel kolkend in
hoe kun je praten
al wordt er geeist, verdraaid, het lijkt zo echt
starende
naar wat eigenlijk
verergende
bevestigend zelfs het tegendeel
och konden wij het hart bezien
schrikken van pijn, vuil, verdriet
och konden wij verdraagzaam zijn
en praten
praten kon ze niet
terwijl de ziel mijn zucht ontwaard
terwijl de zweem geluk blijkt te zijn
terwijl dat misschien helemaal niet kan
ik wil het
Wij schelden elkaar de huid vol
Ik begon ja ik begon
Verdragen is teveel nu
Alles is teveel
Lieve kleine zielewondertjes
Ik bid God om watten
in jullie oren
Want wij
wij schelden elkaar
de huid vol
En vinden onszelf
schreeuwend belangrijker
dan gebroken en verscheurde
zielewondertjes
Wij haten elkaar
Nog meer haat ik
mijn belangrijke zelf
I’ve been addicted to crying these days
I never thought it would happen to me
The long road went good, until last month
It seems to me that nobody stays
Everyone loses but I always win
They lay down beside me to say
Can you deal with this problem, that takes all your time
And I wanna cry
To think, how did you get there, people just die
And I wanna cry
Seeing the usual of everything
Except when I know that you’re here
I feel a presence, I hate to know you’re here
That is why I live day by day
Everyone loses but I always win
They lay down beside me to say
Can you deal with this problem, that takes all your time
And I wanna cry
To think, how did you get there, people just die
And I wanna cry, And I wanna cry
I’m waiting for you to tell you I need you
I’m waiting for you to tell you I need you
I need you nowadays
I’ve been addicted to crying these days
I never thought it would happen to me
The long road went good, until last month
It seems to me that nobody stays
mama
ze fluistert
mama
ach laat ook maar
papa
ach nee, ze heeft op voor hand al flash backs
het heeft allemaal geen zin
en haar harde kant is op dat moment haar enige overlevingsmechanisme
oppervlakkig blijven en naar de mond praten
dan red ze het wel
maar het zit al zo diep, het veinzen is voorbij
mama
ze fluistert
en papa
och laat ook maar
te laat ontdekt ze
ze is te laat
te laat of was het op voorhand al gedoemd
teleurstellingen en onbegrip
vulden haar rugzak
maar de pijn van het ontdekken
van het praten niet van haar
niet van haar
en hij
hij is niet jullie kind
mama voel dan toch
en papa
hier ben ik
ik ben je bloed
niet hij
voel die pijn, de eenzaamheid
onder alle lagen van harde bitterheid
mama waar ben je
papa waarom
maar ze zwijgt in al haar onmacht
ze zwijgt en moet weer door
ze zwijgt, voelt zich verlaten
nog meer dan ooit daarvoor
dag mama, ik ben je dochter
dag papa, ik ben je bloed
hij niet,
geen zoon
geen bloed
mooie woorden
dat wel
i know I am the stupid girl
naive and full of dreams
I knew what I choose
I know the drill
no-one ever said this would be easy
no-one said it’s fair
love never is
love and pain belong together
that’s what I’ve learned
so I welcome these tears
I crawl through the emptyness
I search and find the pieces
of this over and over broken heart
scattered on the ground
and fix it all as I always do
this is my life
this is what i choose
because you are worth it
more than I can ever show
en zo is dat
we’re close
we are
in a great variaty of ways
dichtbij zo achter mij
dichtbij
met een ruit ertussen
geen idee
van gedachten en dat soort dingen
geen idee
dichtbij heel even
en zo belachelijk ver weg
en in onze eigen levens
met alles erop en eraan
in de verzuchtingen, onzekerheden
ook temidden van
moois
daartussen zweven wij
daar in onze eigen levens
hebben wij een plek
voor ons alleen
en dat
dat klikt gewoon
